Dit ben ik

Hoi hoi, leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn blog.
Kathy, mama van twee meiden, lief van Mark en werk als juf in het basisonderwijs. In ons gezin wonen ook hond Saartje en onze twee poezen.
Ik word blij van creatief bezig zijn; naaien, bakken, koken, fröbelen, foto's maken en erop trekken met onze T3 camper.
Sinds 2011 heb ik een project opgezet dat Geef het door! heet: babyspullen die mensen niet meer nodig hebben worden complete babypaketten die bij mensen terecht komen die het hard nodig hebben.
Sinds december blog ik voor dewereldvanmorgen.nl Een site dat gaat over duurzaamheid.

Ik noem mijn blog: HARTEDINGEN. Op deze blog staan de dingen die mij blij maken en een sprongetje van geluk geven.

Veel kijk- en leesplezier!



woensdag 25 september 2013

mijn papa kan alles!

 
Sofie crost op haar loopfiets de buurt door. Zoef daar gaat ze, 
maar de tijd breekt aan dat ze op een grotere fiets kan...
En weet je: 'mijn papa kan alles!' zegt Sofie, zijwieltjes op de fiets maken.

maandag 23 september 2013

vogelhuisje en Emma

Wat was ik al lang op zoek naar betaalbare vogelhuisjes om te pimpen. In een winkel waar je toevallig komt omdat je er in de buurt bent (Big Bazaar), kwam ik ze tegen: de vogelhuisjes voor 2,00 per stuk. Wauw, daar was ik blij mee.Meteen op zolder aan de knutsel gegaan. Emma maakte een broche voor een vriendinnetje. Sofie ging schilderen.


~Emma bekijkt de wereld vanuit grote betrokkenheid~
Toen ik nog niet zwanger was, waren Mark en ik op zoek naar een nest.
In 1 huis had ik 2 visioenen. Een daarvan was dat ik met lege handen achter de makelaar de trap opliep. Mijn lege handen voelden vol aan, of ze een meisje droegen; ons meisje.Toen we de woonkamer met tuin bekeken, zag ik in hoe daar een meisje aan het fietsen was. Nee niet in het echt, want het was koud en nat, maar in mijn voorstellingsvermogen van de toekomst.
Dit is het huis! zei ik tegen Mark. Hier worden onze dochters geboren!
Een jaar later liep ik met een dikke buik weeen wegpuffend dezelfde trap af als waar ik ooit begonnen was.
Emma werd geboren. 
 
Ik hoop dat mijn kinderen, kinderen zijn met pit. Daar hou ik van! zei ik lachend tegen Mark, toen de baby; onbekend van naam en gezicht in mijn buik flink aan het trappelen was.
Emma heeft pit. Toen was al duidelijk toen ze baby was. Liggen in de kinderwagen? geen sprake van, net zolang gillen tot mama haar rechtop zette. Met open mond de wereld inkijkend en naar alle mensen zwaaien die we tegenkwamen
1- 2-3-4-5-6 jaar als een spons alles opnemend: van geluiden, gevoelens en lichten; teveel aan indrukken die door middel van woede- aanvallen gezuiverd worden. Emma heeft pit en ik ook, dat heeft ze niet van een vreemde.Emma weet heel goed wat ze wil. Ze hoorde een vioolmuziekstuk en zei:'dit wil ik ook!' Nu speelt ze het en ze heeft er feeling voor. Als ik 4 jaar ben ga ik zwemmen, als ik 7 jaar ben op turnen en als ik 8 jaar ben ga ik op paardrijden. En wat ze later worden wil? dat weet ze nog niet. Maar ik denk dat ze met haar levenslust en powder de wereld rondtrekten met open lach de mensen tegemoed treedt. Net als toen ze een baby was. 

K.

zondag 15 september 2013

woorden

Mijn blogwereld begon lang geleden met verhaaltjes...blogverhaaltjes, die steeds korter werden omdat ik geen zin had in lange zinnen, ingewikkelde woorden. Daar was ik heel lang mee bezig, veels te lang vond ik omdat ik niet achter wilde blijven in de achtbaan van berichten. Jammer, want door de hormoonstoot van plaatjes werden mijn woorden weggeblazen.
Twee dagen geleden kwam ik in een 'midlife crisis in de blogwereld'. Wat mis ik? wat wil ik? zijn anderen leuker dan ik? en als ik geen reacties krijg, word ik dan wel bekeken?
De twijfel sloeg toe.
Zoals ik mijzelf ken, is een crisis een dalletje, wat je bekijkt aan alle kanten en dan weer naar boven komt lopen, de wereld met andere ogen aanschouwt. Rijker van binnen en klaar voor een nieuwe bergbeklimming. hup! Omhoog naar de wolken.
Ik mis het schrijven met zinnen die bijna poetisch zijn. De vertaling van mijn belevenissen in woorden verpakt.
Was het niet eens mijn wens om verhaaltjes te schrijven, toen mijn voeten zo groot waren als die van Emma nu?
Ja! dat is 31 jaar geleden. toen wilde ik schrijfster worden. Dus ik klim weer in de pen en ik hoop jullie te boeien.

Liefs Kathy


~Kleur op kleur en van klein naar groot~

Sofie is een ondernemend meisje, kan genieten van anderen, door stil te observeren en mee te lachen met de emotie die de ander uitstraalt en zij rijkelijk van binnen beleefd. Ze houdt van gezelligheid om haar heen en kan kletsen! Dat kletsen kan wisselend zijn; het ene moment stilzwijgend. Met haar Fant tegen haar neus gedrukt komen er geen woorden uit, maar kun je slechts raden naar haar gedachten. Als ze Fant heeft neergelegd en de dag tegemoet treedt om te spelen, komen de praatjes. Ze praat tegen mij, tegen haar poppen. Ja, zelfs haar haarbanden krijgen te horen hoe mooi ze zijn.
Dat Sofie van ordenen houdt is me vaker opgevallen. Misschien als baby al. Dan keek ze als ze wakker was geworden naar haar bewegende vingers. Baby's die wakker worden beginnen vaak te huilen; willen het warme lijf van mama om te troosten. Sofie had haar eigen wereldje. De zonneschijn viel door de kiertjes langs het gordijn naar binnen -net genoeg licht- om de mysterieuze beweging van het leven te zien. Haar vingers bewogen een voor een. Minuten lang. Wonderlijk!
Sofie ordent nu nog: ze wil de wereld begrijpen en doorleven. 'Ik hou van jou' klinken haar woorden, als ze haar armen symetrisch om me heen slaat.
Ik denk dat ze goed verbanden kan leggen: als ik dit nu zo doe, dan doe ik dat zo! Ze ordent en voelt, nu is het goed. Laatst maakte ze met haar bijna 3,5 jaar haar allereerste rijm: kat- mat. Het ordenen van de dingen om haar heen, heeft zich vertaald naar het ordenen van woorden.

K.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...