Dit ben ik

Hoi hoi, leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn blog.
Kathy, mama van twee meiden, lief van Mark en werk als juf in het basisonderwijs. In ons gezin wonen ook hond Saartje en onze twee poezen.
Ik word blij van creatief bezig zijn; naaien, bakken, koken, fröbelen, foto's maken en erop trekken met onze T3 camper.
Sinds 2011 heb ik een project opgezet dat Geef het door! heet: babyspullen die mensen niet meer nodig hebben worden complete babypaketten die bij mensen terecht komen die het hard nodig hebben.
Sinds december blog ik voor dewereldvanmorgen.nl Een site dat gaat over duurzaamheid.

Ik noem mijn blog: HARTEDINGEN. Op deze blog staan de dingen die mij blij maken en een sprongetje van geluk geven.

Veel kijk- en leesplezier!



woensdag 6 april 2011

broers en zussen

Als ik er goed over nadenk zijn Emma en Sofie voor hun leven met elkaar verbonden…als zussen. Dat klinkt misschien zwaar en beladen maar zo bedoel ik het niet. Ze spelen en stoeien, maken elkaar aan het lachen en ook aan het huilen. Emma maakt Sofie aan het lachen door haar aan haar benen over de vloer te slepen. Dat wordt huilen denk je dan...nee hoor, de schaterlach van Sofie klinkt dan door de kamer. Samen met elkaar zoeken ze grenzen op. Soms begint Sofie te huilen omdat Emma haar speelgoed afpakt... maar even snel weer getroost als ze een ander speeltje van haar zus in de handen geduwd krijt. Zussen voor altijd: het leven met een lach en een traan.

Wat had Emma een trotse en zachte blik in haar ogen toen ze Sofie voor het eerst in haar armen had…een bik van hee, ik ken jou nog niet maar ik voel me al zo verbonden. Het idee dat ze samen, weliswaar apart, in mijn buik hebben gezeten en dezelfde wereld hebben ervaren die ik nooit zou ervaren, vind ik zo mooi!  Nu leren ze elkaar kennen door te spelen, samen de alledaagse dingen te doen. Nu nog samen in een huis met dezelfde kamers, speelgoed en regels.
Zaterdag waren we op bezoek bij mijn broer. Mijn broer die op mij lette toen ik klein was en die mij wilde beschermen. Die, toen ik zo ziek was, midden in de nacht mijn bed verschoonde toen ik moest overgeven.  Nu hebben we beide een eigen gezin en wonen we allang niet meer in hetzelfde huis en hoeft hij niet meer op mij te letten…hoewel dat blijft toch. Je leeft met elkaar mee door onze kinderen: ik  zie in hun gezicht het gezicht van mijn broer.  Je wilt graag dat het goed gaat met de ander. Mijn jongste broer is  groter en sterker dan ik ben en toch is het mijn broertje…mijn broertje die ik wilde beschermen en keek of het goed met hem ging, dat gaat nooit meer over.
Dat doet Emma nu ook al bij Sofie: “mama, wil je even bij Sofie kijken want ze is wakker in haar bed”.

knikkers

Winst, verlies, met poot, met muurkets….kennen jullie ze ook nog? Dit zijn een paar termen uit mijn knikkertijd. Zodra de prille lente zon begon te schijnen, kon je op de volgde dag op het schoolplein de ene knikkerzak na de andere vinden.
Het zonnetje schijnt sinds een paar dagen en Emma wil graag knikkers omdat ze die op school heeft gezien. Ze mag een netje uitzoeken, een netje die hele grote knikkers heeft (waar ik overigens veel moeite voor moest doen om ze te winnen vroeger) waarna ze haar rijkdom geen moment uit het oog verliest. Het liefst zou ze die nog mee naar bed nemen. Volgens mij heeft ze dat ook vanavond gedaan…Thuis gekomen van de winkel gaat ze meteen knikkeren. Het geluid van zo’n glazen bal die ratelt over de stenen, het gerammel als ze de zak vasthoudt en ermee loopt…ik beleef het allemaal opnieuw.
Ik heb een knikkerzak voor Emma gemaakt waar ze al haar schatten een, voor een in doet. Ze heeft op school al veel geknikkerd met Billy. De zak groeit op de ene dag, de andere dag slinkt de zak weer.  Hoe snel zoiets begonnen is zo snel is de rage bij haar ook weer verdwenen. Uit het oog maar niet uit het hart, want ik geloof er echt in als volgend jaar het prille lente zonnetje weer begint te schijnen, de knikkers opgepoetst zullen worden.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...