Dit ben ik

Hoi hoi, leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn blog.
Kathy, mama van twee meiden, lief van Mark en werk als juf in het basisonderwijs. In ons gezin wonen ook hond Saartje en onze twee poezen.
Ik word blij van creatief bezig zijn; naaien, bakken, koken, fröbelen, foto's maken en erop trekken met onze T3 camper.
Sinds 2011 heb ik een project opgezet dat Geef het door! heet: babyspullen die mensen niet meer nodig hebben worden complete babypaketten die bij mensen terecht komen die het hard nodig hebben.
Sinds december blog ik voor dewereldvanmorgen.nl Een site dat gaat over duurzaamheid.

Ik noem mijn blog: HARTEDINGEN. Op deze blog staan de dingen die mij blij maken en een sprongetje van geluk geven.

Veel kijk- en leesplezier!



maandag 28 februari 2011

wat zeg je?

Wat voel ik me vandaag een trotse mama. Ik had gedacht dat ze het nooit zou leren om  ‘wat zeg je? ’te zeggen als haar iets nog niet duidelijk  in de oren klonk. Elke keer als ze dat ene woord gebruikte kromde ik mijn tenen. Ik voelde me af en toe moedeloos vooral ik moe was…”WAT”? klinkt dan zo ongeïnteresseerd, zo plat en zo hard.  Ik bleef volhouden, zo eigenwijs als ik ben om haar drie de woorden aan te leren door het zelf elke keer te zeggen en desnoods honderd, nee duizend keer te herhalen in de jaren vanaf haar 2de kaarsje op de taart. Maar vandaag hoorde ik het wel een paar keer bij mensen die haar aanspraken….”wat zeg je”?
Ze kan het. Joepie!!! 

Terwijl ik dit alles zit te typen zie ik vanuit mijn ooghoek een lolly…niet zomaar een lolly gekregen van haar papa uit het verleidelijke snoeptrommeltje hoog in de kast, nee een lolly die ik vanmorgen nog in de Hema heb gezien, diezelfde lolly die in een vrolijk Jip en Janneke zakje zat.  Emma kijkt me schaapachtig aan en likt aan haar doorzichtige oranje lolly die overigens heel mooi bij haar lente- achtige truitje past. 
“Emma die lolly komt uit de winkel en mama heeft er niet voor betaald” zeg ik…mijn stem klinkt raadselachtig rustig bij de lichte teleurstelling die ik vanbinnen voel. We gaan terug, nu meteen en we nemen wat geld uit jouw spaarpot mee. Bij de Hema aangekomen zegt ze tegen een jonger meisje wie gewoon niet boos kan kijken, terwijl de kleffe lolly op de schone toonbank ligt: ”Ik heb deze lolly meegenomen zonder te betalen”…het idee om terug te gaan had een driftbui thuis gegeven…een solo van tranen op de fiets. Maar mijn Emma heeft het wel gezegd ( en daarna betaald om  er thuis aan te likken). Wat ben ik weer trots op haar en ook wel een beetje trots op mezelf. Weer een goede norm in haar rugzak die ze mee kan nemen op haar levensreis in contact met andere mensen. Het is om deze acties dat ik haar s’ avonds in bed vertel waarom ik zo veel van houd…met zoveel andere mooie kwaliteiten natuurlijk.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...