Dit ben ik

Hoi hoi, leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn blog.
Kathy, mama van twee meiden, lief van Mark en werk als juf in het basisonderwijs. In ons gezin wonen ook hond Saartje en onze twee poezen.
Ik word blij van creatief bezig zijn; naaien, bakken, koken, fröbelen, foto's maken en erop trekken met onze T3 camper.
Sinds 2011 heb ik een project opgezet dat Geef het door! heet: babyspullen die mensen niet meer nodig hebben worden complete babypaketten die bij mensen terecht komen die het hard nodig hebben.
Sinds december blog ik voor dewereldvanmorgen.nl Een site dat gaat over duurzaamheid.

Ik noem mijn blog: HARTEDINGEN. Op deze blog staan de dingen die mij blij maken en een sprongetje van geluk geven.

Veel kijk- en leesplezier!



maandag 28 februari 2011

wat zeg je?

Wat voel ik me vandaag een trotse mama. Ik had gedacht dat ze het nooit zou leren om  ‘wat zeg je? ’te zeggen als haar iets nog niet duidelijk  in de oren klonk. Elke keer als ze dat ene woord gebruikte kromde ik mijn tenen. Ik voelde me af en toe moedeloos vooral ik moe was…”WAT”? klinkt dan zo ongeïnteresseerd, zo plat en zo hard.  Ik bleef volhouden, zo eigenwijs als ik ben om haar drie de woorden aan te leren door het zelf elke keer te zeggen en desnoods honderd, nee duizend keer te herhalen in de jaren vanaf haar 2de kaarsje op de taart. Maar vandaag hoorde ik het wel een paar keer bij mensen die haar aanspraken….”wat zeg je”?
Ze kan het. Joepie!!! 

Terwijl ik dit alles zit te typen zie ik vanuit mijn ooghoek een lolly…niet zomaar een lolly gekregen van haar papa uit het verleidelijke snoeptrommeltje hoog in de kast, nee een lolly die ik vanmorgen nog in de Hema heb gezien, diezelfde lolly die in een vrolijk Jip en Janneke zakje zat.  Emma kijkt me schaapachtig aan en likt aan haar doorzichtige oranje lolly die overigens heel mooi bij haar lente- achtige truitje past. 
“Emma die lolly komt uit de winkel en mama heeft er niet voor betaald” zeg ik…mijn stem klinkt raadselachtig rustig bij de lichte teleurstelling die ik vanbinnen voel. We gaan terug, nu meteen en we nemen wat geld uit jouw spaarpot mee. Bij de Hema aangekomen zegt ze tegen een jonger meisje wie gewoon niet boos kan kijken, terwijl de kleffe lolly op de schone toonbank ligt: ”Ik heb deze lolly meegenomen zonder te betalen”…het idee om terug te gaan had een driftbui thuis gegeven…een solo van tranen op de fiets. Maar mijn Emma heeft het wel gezegd ( en daarna betaald om  er thuis aan te likken). Wat ben ik weer trots op haar en ook wel een beetje trots op mezelf. Weer een goede norm in haar rugzak die ze mee kan nemen op haar levensreis in contact met andere mensen. Het is om deze acties dat ik haar s’ avonds in bed vertel waarom ik zo veel van houd…met zoveel andere mooie kwaliteiten natuurlijk.


dinsdag 22 februari 2011

alle meisjes zwemmen in het water

Sofie 9 maanden
Dinsdagochtend is standaard zwemochtend. Ik doe het al vanaf het moment  dat Emma 1 jaar oud is en daarna zwom Sofie mee in mijn zwangere buik tot ik 37 weken was. Dat was misschien nog wel het vermoeiendste…zo dik als ik me voelde kon ik op het laatst haast niet meer mijn laarzen aantrekken in de overvolle kleedkamer met moeders en kleintjes,…dan wilde ik rozig na het zwemmen eigenlijk wel even slapen… Toen Sofie 3 maanden oud was, ik kon bijna niet wachten tot het zover was, ging ik samen met Emma en Sofie. Hoe doe je dat toch, vroegen sommige mensen zich af. Nou gewoon. Vooral rustig aan en zeker geen gehaast met een dosis geduld (nog groter dan normaal), flexibiliteit  en enthousiasme. Elke keer alles in dezelfde volgorde zodat Emma wist wat ik van haar verwachtte en ik wist hoe ik op tijd in het water kon zijn zonder bonzend hart van gestress: Sofie op het aankleedkussen, ik kleedde me om en om de paar minuten een welgemeend compliment naar Emma want die kon het allemaal zelf. Sofie in haar zwempakje, Emma in haar zwempakje en hup gaan, lekker in het water. Een moment van ontspanning, tijd met mijn twee meiden, even niets moeten in het huishouden, gewoon meegenomen worden door de stroom van water.  Emma vermaakte zich opperbest, soms een zwembadlengte van me verwijderd (natuurlijk met zwembandjes aan en vele oplettende ogen op haar gericht) en dan zwaaiden we naar elkaar. Sofie dobberde met mij mee en viel uiteindelijk soezend in mijn armen in slaap. Wat is mama zijn toch prachtig!
Nu zwem ik met Sofie want Emma zit al op de grote school. Een echt moeder- dochter momentjes; spetteren, lachen, kraaien en achter de ballen aan die steeds wegdrijven, veel kusjes en knuffeltjes die rijkelijk beloond worden door een prachtige natte lach!

zaterdag 5 februari 2011

voor de eerste keer op de fiets

Sofie 8 maanden
Ze kan al zitten en het is lekker weer om te gaan fietsen zeg ik in bijna een adem...zullen we het gewoon eens proberen? In een lichtelijk opgetogen blije stemming loop ik door de kamer. Sofie krijgt haar jas aan met alle toeters en bellen; muts, sjaal, sloffen. Emma werkt goed mee want ze staat al buiten. Sofie weet nog van niets, maar straks zal de wereld wonderlijk aan haar ogen voorbij trekken. Hoe ging dat ook alweer het fietsstoeltje voorop...gepruts...duwen...eruit halen...nog eens proberen...ja hij zit. We gaan op weg. Sofie haar handen spartelen van plezier, haar ogen lachen en haar tandeloze mond lacht mee.We gaan naar opa en oma zo trots als papa en mama zijn. Weer een nieuwe mijlpaal gehaald. Sofie op de fiets!


knip doet de schaar

Emma 4 jaar

Zelden bleef ze goed zitten, voortdurend gedraai met haar hoofd. Ik deed er moeite voor om haar enigszins stil te laten zitten in de kappersstoel van ons huis, misschien wel teveel moeite. Maar wat een gezellig knus moeder- dochter moment had kunnen zijn eindigde vaak in een strijd. Wat kon ik jaloers zijn op dochters die rond liepen met twee rechte, gelijke vlechtjes. Hoe krijgen deze moeders het voor elkaar dacht ik nog. Hoe zacht ik ook de haren borstelde, er klonk altijd wel een Au!  We hebben zelfs anti- klit gekocht dat heerlijk naar frambozen ruikt en dat hielp wel een beetje. Wat was ik trots op mezelf als Emma met twee staartjes naar buiten ging, het liefst nog met leuke clipjes erbij. Fleurig, lieflijk en echt meisjesachtig  vond ik het staan. 
Helaas dacht Emma daar heel anders over.  Borstelen? Gewriemel aan mijn hoofd? Nee hoor.
 De oplossing en redding voor ons allebei is gekomen. Emma is naar de kapper geweest. Ja, de echte kapper en die mocht wel friemelen, kammen en haar hoofd recht zetten. De kapper knipte er vrolijk op los terwijl Emma heel stil zat. Geen enkele keer Au!  Niet één keer.
Het resultaat is leuk geworden; een pittig en vlot koppie wat echt bij haar karakter past. Een blij meisje loopt nu de deur uit met een blije mama naast haar. Het enige wat haar haar nu siert is een haarband. Snel en heel simpel om in haar haar te doen. Geen strijd meer…heerlijk!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...