Dit ben ik

Hoi hoi, leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn blog.
Kathy, mama van twee meiden, lief van Mark en werk als juf in het basisonderwijs. In ons gezin wonen ook hond Saartje en onze twee poezen.
Ik word blij van creatief bezig zijn; naaien, bakken, koken, fröbelen, foto's maken en erop trekken met onze T3 camper.
Sinds 2011 heb ik een project opgezet dat Geef het door! heet: babyspullen die mensen niet meer nodig hebben worden complete babypaketten die bij mensen terecht komen die het hard nodig hebben.
Sinds december blog ik voor dewereldvanmorgen.nl Een site dat gaat over duurzaamheid.

Ik noem mijn blog: HARTEDINGEN. Op deze blog staan de dingen die mij blij maken en een sprongetje van geluk geven.

Veel kijk- en leesplezier!



zondag 9 januari 2011


Naar het bos

We gaan naar het bos; Emma, Sofie Mark en ik. Het is een eindje rijden met de auto omdat het bos niet om de hoek is. Wat zou het leuk zijn als dat wel zo was. Elke dag dwalen door het bos, het opsnuiven van nat mos en je geen zorgen maken om vieze kleren. Nergens herrie om je heen alleen de struiken en bomen die zwijgend bij je zijn en hun mooiste schuilplaatsen en takken laten zien waar je in kunt klimmen. Emma loopt vooruit en we laten haar gaan omdat er genoeg ruimte is; ze kan niet onder een auto komen en er zijn geen vreemde mensen waar ze geen zin in heeft. In het bos voel ik me vrij en zij ook! dat zie ik aan de manier waarop ze loopt. Haar ogen dwalen over de grond. Zoveel moois wat ze kan oprapen zonder dat wij roepen, laat dat liggen dat is vies. Haar handen worden vies, haar jas en haar broek ook, maar ik juich het toe. Ik wil dat ze ervaart hoe vrij ze kan zijn, hoe gezond haar wangen opgloeien. Ik houd ervan hoe ze lacht en over ritselende bladeren rent. Hoe dapper ze is als ze in een boom klimt die omgevallen is. "Mama, we gaan samen klimmen" en ja! dat doe ik. Ik voel dat mijn lijf moeite heeft om om de takken heen te kronkelen. Dat mijn hersens wel weten hoe het moet maar dat mijn heupen te stram zijn en mijn lijf te log voelt om het te doen zoals ik het jaren heb gedaan; toen ik klein was en ik het bos heerlijk vond! 



Groot
Wat wordt ze alweer groot; 4 jaar is ze nu en gaat naar de kleuterklas. Ze kijkt me niet aan als ik haar de klas in breng maar vol verlangen en spanning kijkt ze rond in haar nieuwe omgeving. Ik kan nog even haar hand vasthouden, een lok achter haar oor strijken, een aai over haar wang, en ik mag nog even naast haar zitten, dan zegt ze: ga maar mama! Ik knik en voel dat ze nu zonder mij de wereld gaat verkennen. Dat ze nu haar eigen kinderen kiest om mee te spelen, dat ik niet meer alles zal horen en niet meer alles zal zien wat ze doet.  Ze lacht nog even naar me en kijkt dan naar haar juf van haar zal ze nieuwe dingen leren.
“Want ik ben al groot, ik ben vier jaar en jij bent 35 jaar en papa ook. Als ik zo groot ben als jou mag ik ook op een grote stoel. Sofie is nog 0 jaar, maar toen ze geboren was, was ze klein, nu ben ik groot. Ik was ook klein en toen dronk ik uit de fles. Mama toen jij klein was moest jij ook hoesten, gaf papa jou toen hoestdrank?”
 ...Dag Emma, een fijne dag! Ik kom je straks weer halen… een brok in mijn keel, een verlangen om weer haar bij de hand mee de klas uit te nemen. Ze is groot. Ze is alweer 4 jaar.


Witte zwanen, zwarte zwanen
“We gaan op reis” roept Emma enthousiast. Voordat ik het goed en wel in de gaten heb, verandert onze poef in een magische boot, wordt de deken erin gelegd en aan een lint wordt de wipstoel waar Sofie in zit een sloep.Ze varen echt. Emma gaat naar Engeland en Sofie mag mee. Emma springt uit haar boot en haalt haar knutselspullen.  Het past allemaal: de deken, de klei, de plakband, waterverf en niet tevergeten Emma zelf. Schip ahoy! we vertrekken nu echt.” Dag mam” "Fijne reis jullie", roep ik vanachter mijn tijdschrift. Gelach en gepruttel van Sofie. De sloep schuift over de vloer.Witte zwanen, zwarte zwanen, wie gaat er mee naar Engeland varen…?Dan hoor ik gelurk aan een fles. Op reis en Sofie heeft honger. Goed voorbereid op weg.


Vol verwachting        
Wat is het heerlijk om een dikke buik te hebben. De spanning elke keer als ik in bed lig. Zou ik haar weer voelen bewegen? Een aai over mijn buik, de warmte van mijn hand, een glimlach op mijn zwangere gezicht. Dan plotseling een trapje, zachtjes en licht. Ik houd mijn adem in alsof de wereld stil staat. Ik praat in gedachten met mijn kindje dat ronddobbert in water van leven. Het is nacht en ik ben wakker. Stilletjes ga ik naar haar kamertje. Ik geniet van het niet hoorbare contact met haar en bedenk me hoe het kan zijn; de deken teder over haar heen bij het slapen, een aai over een bol wangetje nog niet aangeraakt door de wereld. Ik ga zitten in de schommelstoel en aai weer over mijn buik. Fluister zachtjes in het donker. Voor niemand hoorbaar maar de trillingen van de klank stromen door de kamer en vullen haar met moederliefde. "Zo welkom, zo welkom!" In de stilte van de nacht, waar alleen ik een schopje voel, het duurt niet lang meer…

 

Sofie is geboren

Ken je dat gevoel van verliefdheid; het kriebelen in je buik, een vlaag van zachtheid dat door je lichaam gaat.  Dat je als je op weg naar huis bent bijna rent om er eerder te zijn?
Dat heb ik bij Sofie! Opgenomen worden in het moment, de zachtheid van haar huidje, de geur van haar lijfje maken me blij. Ik huil van geluk. Mijn dochter is bij mij en ik houd haar vast. Wat een heerlijkheid. 
Het is een moment van liefde voor mijn kind, maar ook een liefde voor mezelf. Ze is bij ons gekomen en wij mogen voor haar zorgen. Zij vertrouwt ons in heel haar wezen. Moederschap kan vleugels geven, zo teer en broos als een spinnenweddraad dat zachtjes wiegt in de wind en tegelijkertijd zo krachtig. Doe mijn kind geen pijn, want ook ik voel de wond.


Een paar verhalen van toen Emma 1,5 jaar oud was

Zijn!
Ik zie dat ze iets wil. Ze loopt naar het aanrecht en wijst omhoog. "Zijn!" Ik wacht even en geniet van het moment. Een kleine meid van nog geen 80 centimeter, maar groot  is haar wil om te vragen waar ze behoefte aan heeft. Ze kijkt mij afwachtend aan, want ze weet dat ik het ben die het voor haar kan pakken.
"Zijn!" Het klinkt al iets dringender. Ik til haar op. Twee handjes grijpen naar de schaal.
"Stoel, stoel!" Eten en stoel zijn begrippen die worden gekoppeld zoals een koe hoort bij de wei. Zittend in haar koninklijke zetel met rood kussen geniet ze zichtbaar van haar rozijntjes. Met de pincetgreep (een geliefd woord bij het consultatiebureau) pikt ze de rozijntjes eruit. En als er een niet uit wil komen dan maar de wet van zwaartekracht: rozijntjes die op de kop hangen vallen er uit. Dat is kinderlogica. Ik krijg er een… en nog een terwijl ze mij grijnzend een rozijn voert. “Hap, hap”. Ik hoor mezelf praten met haar stem. Emma vind dat het lang genoeg geduurd heeft want haar speelgoed wacht. In een keer verdwijnen de overgebleven rozijnen. Ze slaat haar hand voor de mond alsof er geen een verloren mag gaan. Emma smakt. "Klaa!"



Ridder Florian

Emma en ik zitten op de fiets. Het is winderig en fris. De sjaal is om hoewel het bijna zomer is.
Piep, Piep zegt Emma als ze de vogels hoort fluiten.  Kwek, kwek ze kijkt naar de eendjes in het water. Waf, waf daar is de hond. De taal van de dieren klinkt mooi!
Dan in de verte een blond jongetje; het is Florian. We stoppen de fiets en stappen af. “Dag Florian wat ben je alweer groot geworden”. Emma staat te kijken en doet niets. Hoewel…haar ogen nemen alles op.
Florian is in een goede bui. Hij rent over het grasveld, kijkt niet op of om maar rent gewoon zijn voeten achterna.  Ik voel zijn enthousiasme kriebelen en ren achter hem aan.
Florian lacht en gaat nog harder lopen, struikelt over zijn eigen benen als hij een rondje maakt. Boem!
Emma volgt het schouwspel met pretoogjes en een schaterlach. Florian lijkt wel een ridder zo met zijn blonde lokken en kijkt de wereld in alsof hij elke minuut van de dag als een avontuur ziet. Zo loopt hij in de ruimte; snel dan weer langzaam en onderzoekend.
Boomwortels hoog en uitdagend. Die gaat hij beklimmen. De wortels zijn glibberig en steil maar niets houdt ridder Florian tegen. Hij gaat ervoor. Hij is nu dichbij zijn doel. Ja! tegenslag overwonnen.
Emma kijkt. Zegt niets maar geniet van haar dappere ridder. En zoals het in vele sprookjes gaat als de ridder tegenslag overwonnen heeft en veilig weer bij het paleis aankomt krijgt de jonkvrouw een kus. Zo ook in dit verhaal. Emma krijgt een kus! 







Wandelen

Emma staat op blote voeten bij het hek en wijst vol enthousiasme in de verte.
Wil je wandelen? Ze knikt heftig van ja. Schoenen aan en gaan! Zonder aarzeling loopt ze het hekje uit, met een grote lach op haar gezicht. “Piap, piap”. Poes Amber komt achter haar aan. Ze stopt en wacht tot Amber vlak bij haar is. Samen lopen ze verder.
Da,da roept ze bij elkaar splitsing die we tegenkomen. En ik beantwoord: “dat is goed, dan gaan we die kant op”.  Ze steekt haar buik vooruit, kijkt genietend naar haar schoentjes en dribbelt met haar korte beentjes; haar hele houding is er een van trots en genieten. We bekijken planten en ruiken aan bloemen. Putten die het met de woorden vies, bah! moeten doen.
Hay, hay! klinkt een kinderstem door de straat.
En tja, welke volwassene kan zo’n lief gedag nou weigeren. Niemand; dus staan wij om de vijf minuten even met iemand te kletsen. Hoewel, Emma kletst. Ik sta erbij en kan alleen maar genieten van haar openheid en spontaniteit. Een lach op mijn gezicht, een sprongetje van liefde bij mijn hart…




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...